സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ;പ്രതിസന്ധികളും പരിഹാര മാർഗങ്ങളും.

0
662

എം.എ സലാം റഹ്മാനി കൂട്ടാലുങ്ങൽ

വൈവിധ്യങ്ങളുടെ സമന്വയമാണ് ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ആത്മസത്ത.മതപരവും സാമൂഹികവുമായ നിരവധി ഘടകങ്ങളുടെ നിരന്തരമായ സ്വാധീനമാണതിന്‍റെ പിന്നിലെ രാസത്വരകമായി വര്‍ത്തിച്ചത്.വൈവിധ്യങ്ങള്‍ ഭാരതമെന്ന ഏകാത്മകയില്‍ അസൂയാവഹമായ രീതിയില്‍ സുന്ദരമായി സമ്മേളിച്ചപ്പോള്‍ ഇന്ത്യയുടെ മേല്‍വിലാസം നാനാത്വത്തില്‍ ഏകത്വം(യൂണിറ്റി ഇന്‍ ഡൈവേഴ്സ്ററി)എന്ന പേരില്‍ ലോകത്തിന് മുന്നില്‍ അതുല്യമായി മാറി.അധിനിവേശ ശക്തികള്‍ നിരന്തരമായി ഇന്ത്യന്‍ മണ്ണിലേക്ക് കണ്ണെറിഞ്ഞപ്പോഴും ബഹുസ്വരതയില്‍ അടിയുറച്ച ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയത അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാനും പ്രതിരോധിക്കാനും തക്കവണ്ണം പ്രാപ്തമായിരുന്നതായി ചരിത്രം നമുക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തിത്തരുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇവിടെ വൈവിധ്യങ്ങളോടുള്ള സമീപന രീതികളും ദേശീയതയുടെ സ്വഭാവവും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുമ്പും ശേഷവും എന്ന രീതിയിലേക്ക് മാറ്റിയെഴുതപ്പെടേണ്ട സാഹചര്യം ഇന്ത്യാചരിത്രത്തില്‍ സംഭവിച്ചു എന്നത് ഖേദകരമായ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്.ഇന്ത്യന്‍ പാരമ്പര്യത്തിന്‍റെയും പൈതൃകത്തിന്‍റെയും സുകൃതമായി സാന്ദ്രസുന്ദരമായി ഒഴുകിയിരുന്ന വിവിധ സമൂഹങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അസ്വാഭാവികമായ ഇഴപിരിച്ചിലുകള്‍ ഇവിടെ ഉടലെടുക്കുകയുണ്ടായി. രാജ്യം സ്വതന്ത്രമായതിന്‍റെ മറ്റൊരു വാര്‍ഷികം കൂടി ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ വേളയില്‍ വൈവിധ്യങ്ങളുടെ സംഗമഭൂമിയായിരുന്ന ഇന്ത്യ ഇന്ന് എവിടെയെത്തിയെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പര്യാലോചനക്ക് നേരമതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും വര്‍ത്തമാനത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ നമുക്ക് കൈമോശം വന്നതെന്ത് എന്നത് കണ്ടെത്തേണ്ടതും ഭാവിയെ ഭാസുരമാക്കാനുള്ള ക്രമപൃവൃദ്ധമായ നടപടിക്രമങ്ങള്‍ ഇന്ത്യന്‍ പൊതുബോധത്തിന്‍റെ അടയാളമായി സ്വീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതും അനിവാര്യമായിരിക്കുകയാണ്. വിവിധ മത സമൂഹങ്ങള്‍ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ മതേതരത്വമെന്നത് ഇന്ത്യയുടെ അസ്തിത്വമായി പരിഗണിക്കപ്പെടേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് രാഷ്ട്ര പിതാക്കള്‍ മനസ്സിലാക്കിയതിന്‍റെയടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഇന്ത്യ ഒരു സെക്കുലര്‍ സ്റ്റേറ്റായി മാറിയത്. ഇന്ത്യക്കൊരു ബഹുമതപശ്ചാത്തലമാണുള്ളത്.”ആര്യേതരമായ അതിപ്രാചീന സംസ്കാരവും വൈദിക സംസ്കാരവും തമ്മിലുണ്ടായ സംശ്ലേഷണത്തിലൂടെയാണ് ഇന്ത്യന്‍ സംസ്കാരം വികസിച്ചത്.ആ സംശ്ലീത സംസ്കാരത്തിന് ഹിന്ദുക്കള്‍ മാത്രമല്ല,മുസ്ലിങ്ങളും കൃസ്ത്യാനികളും പാര്‍സികളുമെല്ലാം സംഭാവന നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്.” 1 ഡോക്ടര്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍ ഇന്ത്യയുടെ അന്തസത്തയെ വിവരിക്കുന്നത് കാണുക;ഇന്ത്യ ഒരു മതേതര രാഷ്ട്രമായിരിക്കുമെന്ന് പറയുമ്പോള്‍ അദൃശ്യമായ ഒരു ആത്മാവിന്‍റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെയോ ജീവിതത്തില്‍ മതത്തിന്‍റെ പ്രസക്തിയെയോ നാം നിരാകരിക്കുകയോ മത രഹിതത്വത്തെ മാനിക്കുകയോ ചെയ്യുകയാണെന്ന് അതിനര്‍ത്ഥമില്ല.മത നിരപേക്ഷത തന്നെ ഒരു വാസ്തവിക മതമായി തീരുന്നുവെന്നോ രാഷ്ട്രം ദിവ്യമായ പ്രത്യേകാധികാരങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്നുവെന്നോ ഉള്ള അര്‍ത്ഥവും അതിനില്ല.ഇന്ത്യന്‍ പാരമ്പര്യത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാന തത്വം ഈശ്വര വിശ്വാസമാണെങ്കിലും ഇന്ത്യാരാജ്യം ഒരു മതവുമായി ഇണങ്ങിച്ചേരുകയോ അതിന്‍റെ നിയന്ത്രണത്തിന് വിധേയമാകുകയോ ചെയ്യില്ല.ഇവിടെ നിര്‍വചിക്കപ്പെട്ട മതേതരത്വം ഇന്ത്യയുടെ പൗരാണിക മത പാരമ്പര്യത്തിന് അനുസൃതമാണ്.വ്യക്തിപരമായ ഗുണങ്ങളെ സംഘബോധത്തിന് അടിയറ വെക്കാതെ ഏവരെയു പരസ്പരം രജ്ഞിപ്പിലേക്ക് നയിച്ചു കൊണ്ട് വിശ്വാസികളുടെ പരസ്പര സംസര്‍ഗ്ഗം കെട്ടിപ്പടുക്കാനാണ് അത് ശ്രമിക്കുന്നത്”.

വര്‍ത്തമാന കാലത്ത് ഇന്ത്യയുടെ പൈതൃകത്തെ അവമതിക്കാനും മതേതരത്വ മൂല്യങ്ങളെ പിഴുതെറിയാനും മനപ്പൂര്‍വ്വമുള്ള ചില ശ്രമങ്ങള്‍ ഈ മണ്ണില്‍ അരങ്ങേറുന്നുണ്ടെന്നത് സുവിദിതമാണ്.സ്വതന്ത്രാനന്തര ഭാരതത്തില്‍ ഇഴപിരിച്ചിലുകളുടെ രംഗവേദികള്‍ക്കാണ് പലപ്പോഴും പ്രാമുഖ്യം കല്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടത്.വിവിധ ചിന്താധാരകളും ദാര്‍ശനികതകളും മതങ്ങളും സംസ്കാരങ്ങളും നിലനില്‍ക്കുന്ന ഇന്ത്യയില്‍ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങള്‍ക്കും അര്‍ഹമായ സ്ഥാനവും പരിഗണനയും ലഭിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.ഭരണഘടന ഉറപ്പു നല്‍കുന്ന ആ അവകാശം പലപ്പോഴും പല കാരണങ്ങളാലും ഇവിടെ ഹനിക്കപ്പെടുകയാണ് ചെയ്തത്.വര്‍ഗീയതതളും അരികുവല്‍ക്കരണങ്ങളും ചിദ്രതകളും കെട്ടടങ്ങാതെ ഒരു ശാപമെന്നോണം ഇന്ത്യയെ അസ്വസ്ഥമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തെ നിര്‍മാണാത്മകമായി സ്വാധീനിച്ചവരാണ്.തങ്ങളുടെ കഴിവിന്‍റെ പരമാവധി ഇന്ത്യക്ക് വേണ്ടി അനിവാര്യ സന്ദര്‍ബത്തില്‍ സമര്‍പ്പിക്കാന്‍ മുന്നിട്ടിറങ്ങിയവരാണവര്‍.എന്നാല്‍ ഖേദകരമെന്ന് പറയട്ടെ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടി ആണ്ടുകള്‍ പലതും കഴിഞ്ഞിട്ടും ന്യൂനപക്ഷ ഇന്ത്യ ഇന്നും പുറം പോക്ക് ഭൂമിയിലെറിയപ്പെട്ട വിഭാഗമാണ്. ഇവിടെ ഏറ്റവും അരിക് വല്‍ക്കപ്പെട്ടത് ഇന്ത്യയിലെ പ്രബല ന്യൂനപക്ഷമായ മുസ്ലിങ്ങളും.മുസ്ലിങ്ങള്‍ക്ക് ഇന്ത്യയുമായുള്ള സാംസ്കാരിക ബന്ധത്തെ ഇല്ലാതെയാക്കി സാമൂഹിക മുന്നേറ്റത്തെ തടയുകയെന്ന കുത്സിതമായ ലക്ഷ്യമാണ് ഇന്ത്യയില്‍ പലപ്പോഴും നിറവേറ്റപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. വര്‍ത്തമാന ഇന്ത്യയില്‍ മതേതരത്വം ഭീഷണിയിലാണ്. മോഡി ഗവണ്‍മെന്‍റ് അധികാരത്തില്‍ വന്ന ശേഷം ഇന്ത്യയുടെ അന്തസിന് കളങ്കമേല്‍പ്പിക്കുന്ന വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് ഓരോ മതേതര ജനാധിപത്യ വിശ്വാസികള്‍ക്കും കേള്‍ക്കാനാകുന്നത്. മുസ്ലിംകളടക്കമുളള ന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ ഏറെ ആശങ്കയിലാണ് ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യാ മഹാരാജ്യത്തിന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി ഏറെ കഷ്ടപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ ഇന്ന് “രാജ്യ സ്നേഹമുണ്ടെന്ന സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ്”കഴുത്തില്‍ കെട്ടി തൂക്കി നടക്കേണ്ട ദുരവസ്ഥയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഇത് ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയ അസ്തിത്വ പ്രതിസന്ധിയാണ് സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ജനാധിപത്യ ഇന്ത്യയില്‍ അടിയന്തരമായി പരിഹാരം കാണേണ്ട വിഷയമാണ് ന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ നേരിടുന്ന ഈ അരക്ഷിതാവസ്ഥ. ബഹുസ്വരതയാണ് ഇന്ത്യയുടെ ആത്മാവ് എന്ന തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത ഭരണകൂടങ്ങളാണ് സ്വതന്ത്രാനന്തര ഭാരതം അനുഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി. ആ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ് മോഡി ഗവണ്‍മെന്‍റിന്‍റെ ഇന്നോളമുള്ള ഇടപെടലുകള്‍.വര്‍ഗീയ വല്‍ക്കരണമാണ് ഇന്ത്യ ഇന്ന് നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി. ഇന്ത്യന്‍ അസ്തിത്വം വര്‍ഗീയമായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നതും അതിന്‍റെ സ്വാധീനം പ്രബലമായി തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ പുതിയ സാഹചര്യത്തില്‍ ശോഭനമായ ഇന്നലെകളില്‍ നിന്നും നമുക്ക് പാഠമുള്‍ക്കൊളളാനുണ്ട്. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തിനിടയിലെ സാംസ്കാരിക സമന്വയങ്ങളെ കൃത്യമായി പരിഗണിച്ച് ഭരണം നടത്തിയ ഭരണാധികാരികളുടെ മാതൃകാ സമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ ഇവിടെ ഒരാവര്‍ത്തികൂടി വായിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.ബാബര്‍ ചക്രവര്‍ത്തി ഹുമയൂണിന് നല്‍കിയ അന്ത്യോപദേശത്തില്‍ ഇങ്ങനെ കാണാവുന്നതാണ്;”ഇന്ത്യ വൈവിധ്യങ്ങളുടെ നാടാണ്.അതിന് നീ നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തണം.അല്ലാഹു നിനക്കധികാരം നല്‍കിയാല്‍ മത പക്ഷപാതിത്വം കാണിക്കരുത്.ക്ഷേത്രങ്ങളും ആരാധനാലയങ്ങളും തകര്‍ക്കരുത്.ഭരണാധികാരി ഭരണീയരെയും തിരിച്ചും സ്നേഹിക്കുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുക”.ഡോക്ടര്‍ താരാചന്ദ് എഴുതുന്നു.”മുസ്ലിം ജേതാക്കള്‍ പരാജിതരോട് വളരെ നന്നായി പെരുമാറി.ഹിന്ദു പണ്ഡിതന്മാര്‍ക്കും പൂജാരികള്‍ക്കും തങ്ങളുടെ ദേവാലയങ്ങളില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥന നടത്തുവാനുള്ള പൂര്‍ണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കി.പൂജാരിമാര്‍ക്കും ദേവാലയങ്ങള്‍ക്കും ചട്ടപ്പടിയുള്ള അവകാശം നല്‍കാന്‍ കര്‍ഷകരെ അനുവദിച്ചു”.

ഇന്ത്യയില്‍ ഏറെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട മുസ്ലിം ഭരണാധികാരിയായ ടിപ്പുവിനെ ക്കുറിച്ച് ഗാന്ധിജി കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുകയും എഴുതുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. “വിദേശ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ടിപ്പുവിനെ മത ഭ്രാന്തനായും ഹിന്ദു പ്രജകളെ അടിച്ചമര്‍ത്തി ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചവനായും ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.എന്നാല്‍ അദ്ദേഹം അത്തരക്കാരനായിരുന്നില്ല.ഹിന്ദു പ്രജകളുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ബന്ധം തികച്ചും സൗഹാര്‍ദ്ദ പരമായിരുന്നു.മൈസൂര്‍ നാട്ടു രാജ്യത്തിന്‍റെ പുരാവസ്തു വിഭാഗത്തില്‍ ടിപ്പു ശൃംഖേരി മഠത്തിലെ ശങ്കരാചാര്യര്‍ക്ക് എഴുതിയ മുപ്പതിലേറെ കത്തുകളുണ്ട്.ഹിന്ദു ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ക്ക് ടിപ്പു വന്‍തോതില്‍ സ്വത്തുക്കള്‍ ദാനം ചെയ്തു.ടിപ്പുവിന്‍റെ കൊട്ടാരങ്ങള്‍ക്ക് അഭിമുഖമായി നില്‍ക്കുന്ന ശ്രീ വെങ്കിട്ടരാമണ്ണ ശ്രീനിവാസ്,ശ്രീ രങ്കനാഥ് തുടങ്ങിയ ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ ആ മഹാനുഭാവന്‍റെ സഹിഷ്ണുതയുടെയും വിശാല മനസ്കതയുടെയും അനശ്വര സ്മരണകളാണ്.അല്ലാഹുവിന്‍റെ ഭക്തനായ മഹാനായ ഈ രക്ത സാക്ഷി(അദ്ദേഹം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ രക്ത സാക്ഷിയായിരുന്നു) ഹിന്ദു ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള മണിനാദങ്ങള്‍ തന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥനക്ക് ശല്യമായി കരുതിയിരുന്നില്ല.”

ഇത്തരം നൈതിക മൂല്യങ്ങളെ തൊട്ടുണര്‍ത്തുന്ന പാഠങ്ങള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ പുനര്‍ജ്ജനി തേടേണ്ടതുണ്ട്.ഒരു നാടിന്‍റെ സാംസ്കാരിക സമന്വയത്തിന്‍റെ സവിഷേശതകള്‍ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടാല്‍ ഭീകരവാദങ്ങളും തീവ്ര വാദങ്ങളുമെല്ലാം ഇവിടെ നിന്നും തുടച്ച് മാറ്റപ്പെടും.അതിനുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ് ഇത്തരം ചരിത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും നാം സ്വീകരിക്കേണ്ടത്

.റഫറൻസ്;———1:ഭാരതീയ ചിന്ത,കെ ദാമോദരന്‍.പേജ്;5992:ഉദ്ധരണം.എം.വി പൈലി, ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടന,(പേജ് 145)3: അഹ്ലേ ഹിന്ദ് കീ മുഖ്തസര്‍ താരീഖ്. പേജ്;1534:യങ്ങ് ഇന്ത്യ,1930 ,ജനുവരി 27,പേജ് 31

Leave a Reply